دلم عجیب از این روزها گرفته است چند سخن بگویم با تو یا صاحب الزمان و بس

 زلف آشفته و خوی کرده وخندان لب ومست  

                                        پیرهن چاک وغزل خوان وصراحی در دست

 نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان  

                                        نیمه شب دوش به بالین من امد بنشست

 سر فرا گوش من اورد به آوای حزین     

                                       گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

 عاشقی را که چنین باده شبگیردهند      

                                       کافر عشق بود گرنشود باده پرست

 برو ای زاهد و بر درد کشان خرده مگیر    

                                      که نداند جز این تحفه به ما روز الست

 انچه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم        

                                      اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

  خنده جام می و زلف گره گیر نگار

                                      ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

                           یا صاحب العصر و الزمان

 رخ زیبا تر از ماهت دل مهتاب را برده           می عشق تو مستی ِ شراب ناب را برده

 ببین میل سجودم برفراز طاق ابرویت                  زقلبم جذبه سجاده و محراب را برده

 تو گفتی منتظر باشم که در خوابم بیایی حیف   

                                                  چرا که شوق وصلت از دو چشمم خواب را برده

 محبت از تو در قلبم به قلبم آبرو داده 

                                                                 زلال اشک چشمت آبرو آب را برده